pimp my poppenhuis

Dit Lundby poppenhuis uit de jaren 70 kocht ik een paar jaar geleden voor 5 euro. Ik was meteen weg van de stijl. Hier vind je een Lundby-fanclub en ontdekte ik dat mijn huis het type "Gothenburg " is uit midden jaren 70. Nog wat informatie vind je hier. Hij is niet erg aardig behandeld door de kinderen op school. Daarom nam ik hem weer mee naar huis en heb hier en daar wat moeten lijmen (pfff waarom moeten jongetjes paardje rijden op een poppenhuis!) en nu had ik echt zin om het behang wat op te vrolijken. Toen ik het mooie papier van Rie Elise Larsen zag wist ik dat dit het toekomstige behang zou worden. Paar Hema meubeltjes er in en we hebben een win-win situatie: mama kan naar mooi speelgoed kijken, roversdochter speelt er heerlijk mee. Hier moet het dan ook maar bij blijven, want er ligt weer een nieuwe hobby op de loer; er zijn ook geweldige retro en design meubelen voor dit soort poppenhuizen zoals de egg-chair en eames-stoelen!

100 volgers give away!

100 volgers is wel een kleine give away waard. Omdat het wel lente lijkt : een bloemenslinger. Ik vond het patroon via Ravelry  hier. Hij is erg simpel en leuk om te maken.
Meedoen? Laat dan de titel van je favoriete boek achter!
Ik loot de winnaar over twee weken op donderdag 2 februari.

Gehaakt waterleliekussen

Het licht wordt weer mooier, daarom 2 snelle haakprojecten in felle kleuren om er extra van te genieten.

Een waterleliekussentje voor het retro rotan kuipstoeltje van roversdochter en een dekentje voor haar pop.

Vrij vertaald naar patronen op het mooie haakblog van Attic24.

Roodkapje is een blijvertje

Ik haakte  deze roodkapje cape al voor de roversdochter, maar nu heeft mama ook haar eigen roodkapje cape!

Deze prachtige oude roodkapje stempel kreeg ik van Neele in ruil voor een haaklesje. Het lijkt wel een soort borduurstempel, er zitten puntjes op de lijnen. hier ga ik nog wel wat leuks mee doen!

En dit heerlijk haakpatroon uit een oude Ariadne kwam ik maar nooit tegen.

 Daarom kocht ik hem via internet. Ik ben altijd erg van het zelf bedenken, maar af en toe is het ook heerlijk (en leerzaam) om een patroon te volgen. 

Maar ik begin er pas mee als de (voorlopig) laatste meneer de vos sjaal de deur uit is.

Vilten kikker en vriendjes

Deze vilten kikker en zijn vrienden van Max Velthuijs maakte mijn lieve collega Jennie voor roversdochter!
Ze poseren op een restje behang van Jennie's zus, ik verzamel die op het moment om het poppenhuis van roversdochter van een nieuw behangetje te voorzien.
Je kunt de patronen voor deze poppetjes hier vinden.

De gelukkige eilanden.....

Het zal wel aan het weer liggen aan de drukte, de kou en de snotterigheid die elke winter langskomt. Maar dit boek ligt weer op mijn nachtkastje. Paul Theroux reist alleen in zijn kano langs de eilanden van Oceanië.

De ultieme vlucht uit de koude, donkere, natte winter.

Vooral de verschillende beschrijvingen van de sterrenhemel in de Pacific maken zijn boek heerlijk om weggekropen onder de dekens te lezen. Zoals deze op de Trobriands: Met name herinner ik me hoe we op een dag laat waren bij onze terugkeer naar een eiland, zodat het nacht werd. Overal waren sterren, boven ons en weerspiegeld in het water, samen met de fosforescerende vonken die de boeggolf verspreidde. Wanneer ik een roeispaan in de oceaan stak en hem bewoog, glinsterde de zee van levende wezens. We zeilden snel voort. Er waren geen lichten aan de oever. Het was of we ons in een oud. krakkemikkig ruimteschip bevonden. Het was een beeld dat vaak terugkeerde op mijn latere reizen in de Pacific, dat deze oceaan even uitgestrekt was als de ruimte, en dat ik, zittend in een boot, van de ene ster naar de andere schoot, dat de archipels als melkwegstelsels waren, en de eilanden als eenzame sterren in een lege onmetelijkheid van vochtig duister, en dat het varen leek op langzaam van ster naar ster reizen, in een glasachtig licht.

Ik hoop dat iedereen een mooie Kerst heeft!

Gehaakte kerkuil

Vorig jaar kocht ik het prentenboek '" de Kerstuilen" van Judy West, vooral om de prachtige illustraties van Gerda Westerik. Het gaat over twee kerkuilen : Dons en Veder die vanuit uilen-perspectief de kerst beleven in de kerk waar zij wonen.

Ik had het boek vorige week al weer van zolder gehaald om mee naar school te nemen. Een dag later stond ik om een uur of tien op mijn bus te wachten na het in kerstsfeer brengen van school. Ineens zag ik vanuit het donker iets traags aan komen zweven. Het vliegt als een roofvogel, is het een vleermuis? Maar toen zag ik in het licht van de lantaarnpaal de crème-rossige kleur die alleen kerkuilen hebben. Een seconde later vloog hij al weer het duister in. waarom duren dit soort momenten altijd zo kort?

En zoals het wel vaker gaat: nu zat die kerkuil in mijn kop en moest er uit gehaakt worden.